Wannsee conferentie

Aanwezigen op de conferentie

De Wannsee-conferentie was een bijeenkomst van topfunctionarissen over de uiteindelijke oplossing voor de joodse kwestie in villa Marlier, dicht bij Berlijn. Het doel was om de modus operandi van de  uiteindelijke oplossing van het joodse probleem te schetsen. Aanwezig waren mensen van de Reichsministeries, SS en veiligheidsdiensten. De aanwezigen waren personen van hoger onderwijs en meestal van jongere of middelbare  leeftijd:

    Alfred Meyer (1891 – 1945) Staatssecretaris (Staatssekretär) Rijksministerie voor de bezette gebieden in het Oosten
    Erich Neumann (1892 – 1948) Staatssecretaris (Staatssekretär)
    Bureau van de Gevolmachtigde voor het Vierjarenplan
    Josef Bühler (1904 – 1948) Staatssecretaris (Staatssekretär)
    Regering van de gouverneur-generaal in Krakau
    Gerhard Klopfer (1905 – 1987) Nazi-partij Kanselarij
    Permanent secretaris (ministerialdirektor)
    Adolf Eichmann (1906 – 1962) Reich Security Main Office
    Directeur van sectie IV B 4
    Rudolf Lange (1910 – 1945) Commandant van de veiligheidspolitie en -beveiliging (KdS)
    Martin Luther (1895 – 1945) Staatssecretaris van Buitenlandse Zaken (Unterstaatssekretär)
    Georg Leibbrandt (1899 – 1982) Rijksministerie van de bezette gebieden in het oosten van het land Permanente secretaris (Ministerialdirektor)
    Wilhelm Stuckart (1902 – 1953) Staatssecretaris, Rijksminister van Binnenlandse Zaken
    Roland Freisler (1893 – 1945) Staatssecretaris, Rijksminister van Justitie
    Reinhard Heydrich (1904 – 1942) Hoofd van de veiligheidspolitie en veiligheidsdienst (SD) plaatsvervangend rijksbeschermer van Bohemen en Moravië
    Wilhelm Kritzinger (1890 – 1947) Rijkskanselarij
    Permanent secretaris (ministerialdirektor)
    Otto Hofmann (1896 – 1982) Hoofd van het SS Ras- en huisvestingbureau
    Eberhard Schöngarth (1903 – 1946) Opperbevelhebber van de veiligheid Politie en veiligheidsdienst (BdS)
    Heinrich Müller (1900 -?) Reich Security Hoofdkantoor Afdelingshoofd (Amt) IV

De start van de "final solution"

Voorafgaand aan deze ontmoeting werden de meeste Joden uit Duitsland verdreven doormiddel van emigratie. Na verloop van tijd werd emigratie echter moeilijker te organiseren voor de Duitsers, omdat andere landen immigratiequota begonnen toe te passen. Toen de Verenigde Staten van Amerika op 7 december tot de tweede wereldoorlog toetraden, waren alle plannen voor emigratie niet langer mogelijk.

Onderwerpen besproken tijdens de conferentie

Een alternatief voor emigratie was gedwongen migratie naar het oosten, vooral Polen. Joden waren gedwongen te migreren naar getto’s in het oosten van Polen. Op het punt van de Wannsee-conferentie was de maximale capaciteit van de getto’s echter al bereikt. Daarom moest een andere oplossing worden gevonden. Naar schatting was in 1942 het volgende aantal Joden nog steeds aanwezig binnen de Duitse invloedssfeer:

Duitsland eigen 131.800, Oostenrijk 43.700, Oostelijke gebieden 420.000, Generaal Regering 2.284.000, Bialystok 400.000, Protectoraat Bohemen en Moravië 74.200, Estland – vrij van Joden -, Letland 3.500, Litouwen 34.000, België 43.000, Denemarken 5.600, Frankrijk / bezet gebied 165.000, onbezet grondgebied 700.000, Griekenland 69.600, Nederland 160.800, Noorwegen 1.300.

Bovendien telden ze Joden in (nog) niet  veroverde landen zoals:

Bulgarije 48.000, Engeland 330.000, Finland 2.300, Ierland 4.000, Italië inclusief Sardinië 58.000, Albanië 200
Kroatië 40.000, Portugal 3.000, Roemenië inclusief Bessarabia 342.000, Zweden 8.000, Zwitserland 18.000
Servië 10.000, Slowakije 88.000, Spanje 6.000, Turkije (Europees deel) 55.500, Hongarije 742.800, USSR 5.000.000, Oekraïne 2.994.684, Wit Rusland, exclusief Bialystok 446.484

Totaal: 11 miljoen Joden.

Deze mensen moesten allemaal naar het oosten van Polen worden getransporteerd. Ze schatten dat de zwakste mensen tijdens het transport zouden sterven en dat alleen de sterkere mensen zouden overleven. Om te voorkomen dat deze sterkere mensen het “zaad van een nieuwe generatie” vormen, zouden ze “moeten worden behandeld met de juiste maatregelen”, een beleefde manier om uitroeiing van deze mensen te zeggen. Oudere bejaarde mensen die zich niet meer konden reproduceren, moesten naar getto’s van oudere mensen worden gestuurd, bijvoorbeeld Theresienstadt.

De vergadering duurde slechts 90 minuten, in deze 90 minuten werd het lot van miljoenen mensen bezegeld.

wannsee villa photo
Reinhard Heydrich Recolored
wansee conference table of people
home scaled
naar homepage
wannsee scaled
naar thema overzicht